وقتي که غصه هاتا فقط بايد به خدا بگي....

سلام همنفسمجايت برايم خيلي خاليست.دلتنگت هستم حالا ديگه شدي تکه اي از وجودم وقتي نيستي معلومه يه چيزي کم دارم.واقعي دوستت دارمبودنت براي من يعني گذر از مرز نااميدي وباور شکست.بودنت يعني پيدا کردن دوباره حس جووني...نشاط...سرزندگي وهمون خود خود واقعيم که تو سن کم ازم به غارت بردن.اما حالا دوباره دارم پيداشون ميکنم.خيليها اينا فهميدن حتي اساتيدنقيه سرکلاس وقتي از بچه ها پرسيد ميفهميد؟يهو گفتم بله استاد لبخند زد وگفت خانم...چند وقتيه خوب ميفهميد.باهمون لهجه شيرينشکيف کردم.تودلم گفتم هاي دختر دوباره مغزت فعال شدهخوشحالم دارمت وبه قول خودت دلتنگم براي کسي که مدتهاست بي آنکه باشد هر لحظه زندگيش کرده امدلم هواي تو را دارد.گله ندارم که نيستي تو دنياي من هستي.اينا فقط وفقط کسي ميفهمه که تنها باشه و آرام وبيصدا کسي هميشه همراهش هست.تو قدم زدنها تو شاديها وغمها وحتي موقع قورمه سبزي خوردنها.توشلوغي شهر همهمه ماشينها وترافيک وقتي تو اتوبوس نشستي تا به ايستگاه بعدي برسي همش هستي .موقع خوندن آيه الکرسي وحتي سجده هاي ...من دختر کويرم.خيلي راحت نميتونم احساسما بگم اما واقعا دوستت دارم.همنفسي برام .هيچکس

زود برگرد منتظرم

دلتنگم .....

هر روز صدايت ميزنم شايد باد صدايم را برايت بياورد.....

من اين جا ...تو آنجا...هر روز از اين دل بيقرار دود برميخيزد شايد ببيني وجوابي دهي.....

برديوار قلبم به خط عاشقي هر روز برايت مينويسم شايد روزي بخواني....

دلخوشم به اينکه هستي همنفس دور از من.....

 

بارالها به حق خونهاي ريخته شده در أرض نينوا،به آه دل زينب وکودکان مظلوم اباعبدلله قسمت ميدهم محافظين غيبيت را برايم بگمار تا از چنگال گرگها در امان بمانم....

پروردگارا بصيرتي ناب عطا کن تا راه راست را تشخيص دهم.شجاعت وزبان گوياي زينبي وشور وغيرت حسيني را از تو اي معبود بي همتايم طلب مينمايم.دستان خاليم دخيل کرم عباس باب الحوائج....از در اين خانه بي نصيب ردم مکن.بر معرفت وطاعتم بيفزاي تا شرمنده امام زمانم نگردم

خيلي سخته تا رهايي از اسارت فقط چنددقيقه زمان بايد بگذره وتو منتظر در يک سالن نشسته باشي تا بشنوي صداي آزاد شدنت را.تنها وتنها صداي قلبت را در گوشت ميشنوي...يک بار با لباس سفيد اينجا سند پادشاهيت را امضاميکردي اما افسوس که اسارت بود وحالا آمده اي با لباسي مشکي وچشمهايي که بخاطر بعضي موارد باراني شده اما انتظار دعوت به صبرش ميکند تا نبارد...تا نبيند انکه ابرهاي باران زا در چشمانت عمري بارور ميساخت تا در کوير خشک وبي احساس به اميد جوانه عشق ببارد اما سبز نشد اين دل...واي خداي من اين دفعه چندم است که اميد آزادي دارم اما بهم ميخورد.اين بار هم کامپيوتر برايم

[نوشته ي رمز دار]

[نوشته ي رمز دار]

[نوشته ي رمز دار]

يک لباس کهنه و زشت و کثيفکرده بودندش به جسم يک شريفکهنگي از او گرفت آن تازگيزشتي اش کرده سيه آن زندگيدر حصار همچون قناري مانده بودعشق او در کودکي جا مانده بودآن لباس تنگ او را شد قفسدر شمارش رفت ميزان نفسناگهان تصميم او شد انقلابانقلابي پر خطر پر آب و تابتابش خورشيد را باور نموداز قفس سوي افقها پرگشودآن لباس کهنه را از هم دريديک لباس نو براي خود خريدتار و پود آن لباس از عشق بودصد غزل از حس آزادي سرودهمچو يوسف شد برون از چاه شَيندر محرم ماه اربابش حسينغصه ها رفت و دلش آماده شداز غم اين روزگار آزاده شدشکر حق کرد او که با حق مانده استروز و شب ذکر خدا را خو

دوباره شب يکشنبه شد.وسيله هاما جمع کردم سحر برم .شش روز تعطيلي مثل برق گذشت.يه عالم کتاب با خودم آورده بودم بخونم کيفما اصلا باز نکرده برداشتم که باخودم ببرم.دوباره چهار روز تنهايي دراصفهان.خوبه اما روز آخر ديگه دلم نميخاد سر کلاس بشينم.گوشيم روي کيفمه که ساعتشا ببينم.منتظر ساعت آخرم تا تموم ميشه ميپرم بيام خونه.بچه ها سر به سرم ميذارن ميگن سالهاي دور از خانه....امروز ميخاد برگرده توکيويه روز آقاي نقيه داشتن تعريف ميکردن برادران طلبه از فلان شهر داريم ....جاهاي دورا ميگفتن تا رسيد به طلبه افغان....يکي از شيطونهاي کلاس آروم گفت اينکه چيزي نيست ما طلبه از

تا اطلاع ثانوي همنفس تعطيل مي باشد.....